Andiswa

Andiswa is het kleinste meisje ik ooit heb gezien. Met haar 6 weken oud, is ze veel te klein. Het is een schatje en geeft geen kik.

Bezorgd zijn we dan ook allemaal als het niet zo goed met haar lijkt te gaan. Ze heeft koorts, drinkt niet en is alleen maar aan het jengelen.

Als dan ook nog haar oogjes beginnen weg te draaien is het tijd om naar de eerste hulp te gaan. Daar wordt verteld dat de kleine meid ernstig uitgedroogd is en met spoed naar het ziekenhuis moet, willen we voorkomen dat ze in coma raakt.

Bij het ziekenhuis aangekomen wordt ze aan het infuus gelegd en na een nacht in het ziekenhuis te hebben verbleven hebben we allemaal goede moed dat ze het goed zal doen en snel zal gaan groeien.

Maar niks blijkt minder waar...

Op dit moment ligt ze al weer een week in het ziekenhuis. In een bedje, zo klein en zo kwetsbaar. Helemaal alleen. Het infuus loopt via haar hoofdje en ze moest noodgedwongen geschoren worden, omdat de doktoren geen adertjes konden vinden.

Ze knapt op. Langzaam, te langzaam.

Maar wetende dat haar moeder aan Aids is overleden en haar borstvoeding heeft gegeven maakt de kans dat ze HIV negatief is erg onwaarschijnlijk. De testresultaten kunnen elk moment terug komen en ik hoop uit het diepste van mijn hart dat ze negatief is.

En ik aai haar hoofdje en voel haar vingertjes zich om mijn vinger sluiten en ik word weer met mijn neus op de feiten gedrukt.

Laten we hopen dat dit kleine hoopje mag uitbloeien en een toekomst heeft... Kinderen, hoe oud ze ook zijn, verdienen niet zo te lijden.