Home

Op vrijdagavond heffen we nog het glas en proosten we op het leven en op vrienden....

Op zaterdagochtend krijg je een telefoontje dat diegene waar je de avond ervoor nog proostte, 3 kogels door zijn lichaam heeft gekregen en op het werk is overleden.

Je leven staat stil en je weet niet wat te doen. Is het werkelijk waar?
Vragen die door je hoofd spelen en het leven relativeren. Een vriend is weggenomen. Veels te vroeg, veels te jong.

Dave was een man die van het leven genoot. Van dag tot dag leefde en van elke minuut genoot. Iemand die veel vrienden had en altijd tijd voor je vrij maakte als je behoefte had aan een gesprek of alleen een knuffel.

Het is moeilijk te begrijpen, waarom. En ik zal nooit weten waarom.
Was hij maar een minuut, twee minuten later op het werk geweest dan was dit nooit gebeurd. Waarom zo veel geweld? Waarom moord?

Een vraag waar ik nooit antwoord op zal krijgen...

Levend verbrand; zijn pijn is te zien op televisie en op alle voorpagina's in de wereld....

Maar nu 6 dagen later ligt het lichaam van "de bekende man" waar we het over hebben, die levend verbrand is, in een mortuarium in Johannesburg. Zonder identiteit. Zonde naam.

Als niemand het lichaam op komt eisen wordt hij gecremeerd. Een naamloos slachtoffer, van naamloze moordenaars.

42 mensen zijn vermoord in een 11-daagse slachtertocht dat is begonnen op 11 mei, maar alles dat er op wijst dat het aantal nog zal stijgen.

Tot nu toe is van de 42 nog niemand geidentificeerd. Zijn zij uit Zuid Afrika, Mozambique, Zimbabwe of Angola? Niemand die het weet...

En waarom?

Om geen reden.

Jij, ik en iedereen is uniek en behoren tot deze wereld. En er is niemand die anders kan beslissen. We kunnen niet het lot in eigen handen nemen en toch gebeurd het elke dag.

Lees hieronder de geweldige speech van Thabo Mbeki...


I am an African.

I owe by being to the hills and the valleys, the mountains and the glades, the rivers, the deserts, the trees, the flowers, the seas and the ever-changing seasons that define the face of our native land.

My body has frozen in our frosts and in our latter day snows. It has thawed in the warmth of our sunshine and melted in the heat of the midday sun. The crack and the rumble of the summer thunders, lashed by startling lightening, have been a cause both of trembling and of hope.

The fragrances of nature have been as pleasant to us as the sight of the wild blooms of the citizens of the veld.

Andiswa is het kleinste meisje ik ooit heb gezien. Met haar 6 weken oud, is ze veel te klein. Het is een schatje en geeft geen kik.

Bezorgd zijn we dan ook allemaal als het niet zo goed met haar lijkt te gaan. Ze heeft koorts, drinkt niet en is alleen maar aan het jengelen.

Als dan ook nog haar oogjes beginnen weg te draaien is het tijd om naar de eerste hulp te gaan. Daar wordt verteld dat de kleine meid ernstig uitgedroogd is en met spoed naar het ziekenhuis moet, willen we voorkomen dat ze in coma raakt.

Bij het ziekenhuis aangekomen wordt ze aan het infuus gelegd en na een nacht in het ziekenhuis te hebben verbleven hebben we allemaal goede moed dat ze het goed zal doen en snel zal gaan groeien.

Maar niks blijkt minder waar...

Ooit is zij door een vrijwilliger zo genoemd, maar als je haar ziet dan weet je dat de naam "Happy Hippo" niet een belediging is, maar een koosnaampje.

Olwami is een aantal weken geleden bij Agape gekomen als een 'day care' kindje, maar vervolgens nooit meer door haar moeder opgehaald.

Praten kan ze niet, ze heeft heel wat overgewicht en is niet ontwikkeld in haar fijne dan wel grove motoriek. Als ze zich omdraait valt ze al gauw op haar achterwerk, kan moeilijk iets vast pakken en probeert zich duidelijk te maken met een stomp of met je te knijpen.

Af en toe heeft ze vreselijke driftbuien en houdt het huilen niet op. Kan ze niet stoppen met slaan en weet ze zich geen houding te geven omdat ze zich op geen andere manier kan uiten.

Maar de meeste dagen loopt ze rond en lacht om alles en iedereen. Niets brengt haar van slag en ze gaat haar eigen gangetje.

Was iedereen maar zo...

Ok, ok, ik weet het... Het is inderdaad eeuwen geleden dat ik wat van me heb laten horen. Maar goed, wat houd mij hier bezig?

De afgelopen periode ben ik vooral bezig geweest met netwerken, mensen leren kennen en andere organisaties bezoeken.

En er zijn hier heel veel organisaties, mensen die helpen en mensen die willen helpen. Van directeurs van organisaties tot de huis, tuin en keuken huisvrouw. Vele (vooral vrouwen) mensen gesproken en een heel duidelijk beeld gekregen van wat er hier allemaal echt speelt en waar werkelijk behoefte aan is.

Gekeken naar wat er de laatste weken in Zuid Afrika speelt, het opleven van discriminatie, het nog steeds aanwezige apartheid, de schaal die naar de andere kant overgeslagen is en het rascisme wat hier dagelijks leven is, is het vreselijk om te zien wat er met dit land gebeurt.

Na 5 jaar is het tijd mijn paspoort te vernieuwen. Niet verlengen, niet een nieuw paspoort aanvragen, maar vernieuwen zoals de dame van het Nederlandse Consulaat mij aan de telefoon duidelijk maakt.

Verder kan ik alleen mijn pasfoto's bij die en die specifieke fotograaf laten maken en mij is niet helemaal duidelijk waarom, maar als ik bij de fotograaf ben word mij al snel duidelijk waarom....

Ik mag niet lachen, mijn oren moeten zichtbaar zijn, mijn voorhoofd mag niet bedekt zijn, ik moet mijn kin iets naar links draaien... Nee, de kin moet toch iets meer naar rechts. Zit iets meer naar achter, leun iets meer naar voren. Na 10 foto's sta ik nog steeds niet goed op de foto en kan ik toch echt met moeite het laten om met een kleine glimlach op de foto te staan.

Wie mij de afgelopen jaren heeft gevolgd weet wie Sindi is. Sindi is een meisje van 'Bobbi Bear' wat ik de afgelopen gevolgd en geholpen heb. Sindi is net als haar moeder Promise positief en ik heb er vier jaar geleden voor gezorgd dat zij de juiste ARV's voorgeschreven kregen.

Alhoewel Promise de afgelopen vier jaar dingen heeft gedaan om niet trots op te zijn, was ik altijd via via op de hoogte van haar doen, laten en gezondheid.

Mijn hart brak dan ook toen ik een week of twee geleden hoorde dat zij overleden was. Alleen, naakt in het ziekenhuis. Ik was intens verdrietig en kon alleen maar het beeld van een geweldige, lachende vrouw voor mijn geest halen.

Het samen met Jackie aan Sindi vertellen was iets wat je liever niet wilt doen en ik kan zelf amper mijn tranen bedwingen als ik samen met Sindi op schoot alleen op kantoor zit en Sindi eindelijk haar tranen de vrije loop laat.

Mijn vader zal begrijpen wat ik met de titel van deze blog bedoel en ik wil alleen langs deze weg hem willen laten weten dat ik hem begrijp na anderhalf jaar hier in Zuid Afrika te zijn.

Ik heb dingen gezien die niemand zou moeten/hoeven zien, dingen meegemaakt die niet met woorden te verwoorden zijn en emoties gehad die mijn hart dan wel deden breken of opspringen. Gesprekken gevoerd over het land, het leven, de culturen, de talen, de overheid en nog zo veel meer.

Anderhalf jaar pure vreugde en ook anderhalf jaar pure ellende.

Zuid Afrika is er nog lang niet, maar ik blijf in al het goede geloven.

Ik dank mijn vader dat hij mij hier aan herinnerde tijdens de kerstdagen. Ook al doelde hij op iets anders, het heeft me een flinke boost gegeven voor het nieuwe jaar.

(Ook in hem...)

De afgelopen vakantie stond in het teken van vissen, vissen en vissen.
Vissen van de rotsen, het strand, de oever en op de boot van 's ochtends vroeg tot laat in de middag.

Zeker het vissen op de boot is door mij ervaren als interessant, leuk en vruchtbaar. Nu is er een groot verschil tussen varen in een "rubber duck" op de rivier of de zee. De rivier is erg rustig en je drijft een beetje rond. Op zee is het allemaal wat ruiger, iets wat niet altijd als plezierig ervaren kan worden aangezien je maag nog wel eens kan opspelen als de zee ruig is.

Iets wat mij overkomen is tijdens een dagje vissen...
's Ochtends voelde ik mij al niet helemaal lekker en het op en neer gaan van de boot zorgde er niet voor dat ik me beter voelde. Na me heel lang goed gehouden te hebben, ruik ik ineens de motor en die geur doet toch echt mijn maag omkeren. In draai me om en kan nog net op tijd mijn hoofd overboord gooien voor het komt...

Voor veel vrijwilligers die hier in december komen is de maand december vaak een maand dat ze niet precies weten wat ze moeten doen. Dit komt doordat de kinderen hier zomervakantie hebben, het normale programma niet van toepassing is en omdat er een groot gedeelte van de kinderen naar 'huis' gaat.

Maar voor mij is december een geweldige maand!
Een maand waarop volop aandacht besteed kan worden aan de kinderen die echt niemand meer hebben. Een maand van heel veel zinvolle gesprekken, veel plezier en het echte tijd spenderen met de kinderen.

De afgelopen twee weken waren heerlijk! Lekker kletsen met de oudere jongens en meiden. Gesprekken over de toekomst, het heden, en nog heel veel andere dingen. Nu psa kom je echt te weten wat er werkelijk in deze hoofdjes omgaat. Wat hen bezighoudt. Wat hun dromen en idealen zijn.

Inpakken, dichten, nog snel even naar de winkel om dat ene cadeau te kopen. Alle winkels af omdat ze geen chocolade letters meer hebben. Kinderen die zich ziek eten aan pepernoten, strooigoed en marsepein. Op dit moment zullen jullie waarschijnlijk allemaal in de ban zijn van Sinterklaas.

Maar hier in Zuid Afrika ben ik al aan het stressen voor de kerst.
Kerst in Zuid Afrika is GROOT. Overal kun je zogenoemde kerstbomen kopen, die in mijn ogen toch echt meer weg hebben van coniferen en niks van een denneboom. De supermarkten verkopen meer chocolade en kerst koekjes dan ik ooit gezien heb. De shopping centra zijn fel versierd met ballen, slingers en lichtjes.

De komende drie weken worden er 3 miljoen mensen verwacht te zullen winkelen in de Pavillion. Rijen zullen er voor de kassa's staan. Inpaktafels zullen het pakpapier niet aan kunnen slepen. En cadeau tasjes zullen uitverkocht zijn.

Zaterdag hebben we afscheid van Baba genomen...

In een grote zaal, met heel veel mensen die hem een laatste groet kwamen brengen, een heel lang programma en veel volume uit de speakers.

Het was een beetje vreemd en niet de begrafenis die wij gewend zijn, maar ik denk dat Baba erg tevreden zou zijn geweest.

Op een gegeven moment werd mij gevraagd iets te zeggen en alhoewel ik gerepeteerd had en zoveel dingen in mijn hoofd had zitten, kwam het er gewoon niet uit.

Ik heb verteld hoe ik en alle andere vrijwilligers hem als een vriend zagen en hoe erg we hem waarderen als Be More. Dat we hem danken voor alle ritjes van en naar het vliegveld, van en naar Agape en alle andere ritjes ooit gemaakt.

Maar ik kan mijn tranen amper bedwingen en ik heb het gevoel dat ik flauw ga vallen. Van alles wat ik wilde zeggen is alleen het belangrijkste er uit gekomen.

"Ik mis je"

Toen ik in augustus 2006 aankwam op het vliegveld van Durban, werd ik opgewacht door een goedlachse man. Dit bleek de bus chauffeur van Agape te zijn en hij stelt zichzelf voor als Robert. Maar Robert veranderde al snel in Baba Mtshali en Baba Mtshali veranderde in Baba. Een teken van respect en een teken van genegenheid. 
 
Bijna anderhalf jaar lang heb ik dagelijks bij hem in de bus gezeten. Hij pikte mij ’s ochtends op, vervoerde mij gedurende de dag naar waar ik zijn moest en bracht hij mij in de avond weer thuis. 
 
Baba was niet zo maar Baba. Voor mij was Baba een vriend, een kameraad, een bondgenoot en een vader. Hij vertelde mij over zijn leven gedurende de Apartheid, zijn leven na de Apartheid en hoe hij over Zuid Afrika dacht. Hij vertelde over zijn dagelijks leven, wat hij ’s avonds op tv had gezien of wat hij in het weekend gedaan had. En ik vertelde hem over mijn leven. 
 

1. Mijn vogeltje
2. De meiden van Mother of Peace
3. Sindi en ik
4. Mijn baby
5. Ik met Durban in de achtergrond
6. Jackie en ik
7. Mbali en Snegugu
8. Op het strand